Ο Λέανδρος Αλεξάνδρου καταλάβαινε πως, όσο νωρίτερα έδινε απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, τόσο περισσότερο θα αυξάνονταν οι πιθανότητες να αποσπάσει περισσότερες ζωές από τη θανατηφόρα αγκαλιά της νόσου.
Μέσα στα αποκαΐδια κάθε θανάτου αναγνώριζε τα ίχνη που ενοχοποιούσαν την πρωταγωνιστική παρουσία κάποιου υποκείμενου νοσήματος. Από την πρώτη κιόλας στιγμή του πανικού της πανδημίας -ριγμένος στη δίνη της με τη διπλή επαγγελματική του ιδιότητα, του γιατρού και του ερευνητή- έβλεπε καθαρά πως αυτή η καινούργια απειλή δεν μπορούσε να αντιμετωπιστεί παρά μόνο με τον συντονισμό πολλών δυνάμεων.
Στις δύσκολες ώρες, το καλό και το κακό ξεχωρίζουν εύκολα μεταξύ τους. Και σε εκείνη την περίοδο μετρήθηκαν όλοι και όλα.
Δυστυχώς, όμως, οι βασικοί ένοχοι -τα υποκείμενα νοσήματα- φόρεσαν μάσκα, είχαν κρυφτεί πίσω από ρόλους, τίτλους και θεσμικά προσωπεία, και συνεργάστηκαν με τον κορονοϊό στο καταστροφικό έργο της πανδημίας, μετατρέποντας την αναγνώρισή τους σε μια επίπονη πρόκληση.
