οικογενειακό δείπνο γίνεται αφορμή για μια βαθύτερη αναμέτρηση με το παρελθόν, τις σχέσεις και όσα κρατούν τους ανθρώπους μακριά από τον εαυτό τους.
Ποιος θα κλέψει την παράσταση; Ποιος θα συντριβεί; Ποιος θα πάρει το «χαρτί», που λέμε, και ποιος θα αφήσει τη σκηνή ταπεινωμένος; Κανένας ηθικός φραγμός δεν μοιάζει ικανός να εμποδίσει την προσπάθεια, κανένας αξιακός κώδικας θολώνει αυτό το παιχνίδι εντυπώσεων. Μόνο το όνομα και το αίμα ορίζουν τη συγγένεια και, μαζί με μια συγκεχυμένη αίσθηση της προαιώνιας ρίζας, είτε μιλάμε για τα παλάτια των Ατρειδών και την εποχή του μύθου, είτε για ένα τριάρι στα Πατήσια, συνθέτουν την ελληνική οικογένεια και τους άγραφους νόμους της όπως έχουν διαμορφωθεί μέσα στους αιώνες.
Μια σύγχρονη παραλλαγή της παραβολής του ασώτου, με τον Χουντίνι να υπενθυμίζει πως κάθε απόδραση αφήνει πίσω της ερωτήματα.
.
