Η πρώτη ποιητική συλλογή της συγγραφέως είναι ένα υπαρξιακό και κοινωνικό οδοιπορικό. Μέσα από μια εσωτερική διαδρομή, αγγίζει τις πληγές της σύγχρονης πραγματικότητας, τη διαφθορά, την αδικία, αλλά και τον διαχρονικό θρήνο της Γυναίκας.
Απέναντι στο σκοτάδι, ορθώνεται ένας μοναχικός οδοιπόρος που αρνείται το «χαλινάρι», γιατρεύει τις πληγές του και επιμένει να βαδίζει κόντρα στους καιρούς.
Με λόγο δωρικό, γεμάτο νεύρο και μεταμοντέρνα ειρωνεία, η συλλογή αυτή αποτελεί μια ήρεμη αλλά επαναστατική φωνή που σπάει τις αλυσίδες της συμβατικότητας. Ένας σπόρος για όσους αρνούνται να ξεχάσουν και επιμένουν να κρατούν το καντήλι της ελπίδας αναμμένο.
«Θα γίνεις αυτό που τελικά είσαι, φως.»
