Η πρώιμη πιντερική κριτική βρίθει ψυχοκοινωνικών και πολιτικών ερμηνειών της δραματουργίας του, ενώ αργότερα εμπλουτίσθηκε και με φεμινιστικές προσεγγίσεις. Η έμφυλη όμως θέση του άνδρα συγγραφέα απέναντι στα δημιουργήματά του, κατά τη γνώμη μου, παραμένει βασανιστικά ασαφής και αινιγματική. Η παρούσα μελέτη προσπαθεί να καλύψει ακριβώς αυτό το κενό, επανεξετάζοντας την πιντερική δραματουργία μέσα από τις σύγχρονες τάσεις της θεωρίας των φύλων και των πολλαπλών ταυτοτήτων, με μία σαφή επικέντρωση στην εξελικτική πορεία των γυναικείων πορτρέτων του και την επιτελεστική τους δυναμική. Έτσι καταδεικνύεται πώς οι γυναικείες μορφές των δραμάτων του Πίντερ αποκτούν στέρεη σκηνική οντότητα ως ένσαρκες παρουσίες με ηχηρή φωνή, παρά τον κοινωνικό τους εγκλωβισμό στις εμμένουσες πατριαρχικές δομές εξουσίας.
