Η γνωριμία του συγγραφέα, ήδη από τα μαθητικά του χρόνια, με την ποίηση του Ζακ Πρεβέρ γίνεται η αφετηρία μιας ιδιότυπης ποιητικής συνομιλίας. Κάθε ποίημα της ανά χείρας συλλογής δανείζεται —με σεβασμό, αλλά και με το ανυπότακτο πνεύμα που χαρακτήριζε τον Γάλλο ποιητή— τον πρώτο στίχο από ένα δικό του ποίημα, για να ανοίξει από εκεί τον δρόμο προς έναν εντελώς προσωπικό κόσμο.
Επηρεασμένος από εκείνο το ανοιχτό, ανατρεπτικό και συμπονετικό βλέμμα του δασκάλου, ο συγγραφέας υφαίνει το δικό του μικρό ποιητικό τεχνούργημα για τη μνήμη, τον έρωτα και εκείνες τις φωνές που, κάποτε, κάνουν τη ζωή μας λίγο πιο όμορφη.
