Οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ κόσμου εἶναι τὴν στιγμὴν ταύτην ἐστραμμένοι πρὸς ἡμᾶς, τοὺς ἡγέτας τῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ ἄλλοι μὲν ἀναμένουν τὴν ἱερουργίαν καὶ τὴν πανηγυρικὴν διακήρυξιν τῆς πνευματικῆς ἑνότητος τῆς Ὀρθοδοξίας, ἄλλοι δὲ τὴν διακήρυξιν τῆς ἀδυναμίας ἡμῶν νὰ συμφωνήσωμεν, τοῦθ' ὅπερ θὰ εἶναι ἀπαγοήτευσις διὰ τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ καὶ καταστρεπτικὸν διὰ τὸ κῦρος τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν. Ἀπὸ ἡμᾶς ἐξαρτᾶται νὰ ἑορτάσωμεν ὅλοι ὁμοῦ, ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ, ἕνα νέον θρίαμβον τῆς Ὀρθοδοξίας ἢ νὰ γίνωμεν αἴτιοι νὰ βλασφημῆται τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ δι' ἡμᾶς ἐν τοῖς ἔθνεσι (Ῥωμ. 2, 24).
Ἀγαπήσωμεν, λοιπόν, ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν τὴν πίστιν τῶν Ἀποστόλων, τὴν πίστιν τῶν Πατέρων, τὴν πίστιν τῶν Ὀρθοδόξων, τὴν πίστιν ἥτις τὴν οἰκουμένην ἐστήριξε.
[Χαιρετισμὸς τοῦ Παναγιωτάτου στὴν Ἱερὰ Σύναξη τῶν Προκαθημέ-νων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, Ἐν τοῖς Πατριαρχίοις, Μάρτιος 1992]
