Ενατενίζω το Σκοτάδι
Μια παράξενη μαγεία
με κρατά καθηλωμένο
Τριάντα δύο γήινα χρόνια έχουν περάσει
Σε άλλους κόσμους
γενεές αμέτρητες
Ενατενίζω και τη σιωπή
τον θαυμασμό στην καθαρότητα
μια δίψα και μια ομοιότητα
μ’ Αυτόν που ενάγγιξε τα Όλβια
Νίφουν οι μέρες στα λευκά
Νίφουν και οι νύχτες
Μελάγχιμα μα δίχως δάκρυα
Ενατενίζω πότε ήρεμα
Κάποτε ενατενίζω κι άγρια