Οι παραλογές είναι αφηγηματικά ποιήματα της ελληνικής δημώδους δημιουργίας με τεράστιο φιλολογικό, λαογραφικό και θεατρολογικό ενδιαφέρον, με έντονη δραματικότητα στην αφήγηση και εκπληκτική θεατρική οικονομία των αφηγηματικών μέσων τους. Διατηρούν, από τη μια μεριά, τη λιτότητα, την ακρίβεια και την εκφραστική αμεσότητα όλων των δημοτικών τραγουδιών και, από την άλλη, μια θαυμαστή τεχνική πληρότητα χωρίς χασμωδίες, με ολοκληρωμένες και σφιχτοδεμένες φράσεις, με έντεχνη αδρότητα και ακριβή διαγραφή των προσώπων, πυκνή δράση, συχνή παρουσία διαλόγων, σύγκρουση αντίθετων δυνάμεων και πολλά άλλα «θεατρικά» χαρακτηριστικά, που οδηγούν τον ακροατή ή τον αναγνώστη μπροστά σχεδόν σε ένα θεατρικό «εδώ και τώρα». Γι’ αυτό και η έμπνευση πολλών θεατρικών συγγραφέων στράφηκε στις παραλογές. Ανάμεσά τους ο Ν. Καζαντζάκης, ο Ηλ. Βουτιερίδης, ο Αργ. Εφταλιώτης, ο Φ. Πολίτης, ο Γ. Θεοτοκάς, ο Ζαχ. Παπαντωνίου ή ο Παντελής Χορν.