Η οιδιποδειακή οργάνωση μπορεί να είναι μια άτυπη ψυχωτική διεργασία;
Η αρχαϊκή σχέση με τη μητέρα, παρότι υπεισέρχεται ο πατέρας στη σκηνή, δεν παύει να ισχύει, να πριμοδοτεί την «απόλαυση» και κάποιες φορές να επιφέρει την κατάρρευση του σημαίνοντος (εξαρτήσεις, ψυχώσεις, ψυχοσωματικές διεργασίες);
Μήπως το σημαίνον ως επιθυμία γίνεται το όχημα της «απόλαυσης» και ο πατέρας μια λανθάνουσα μητέρα;
