Ο Γιάννης Καστρίτης με το δυστοπικό μυθιστόρημά του Αθήνα 2222 προκαλεί αντικρουόμενα συναισθήματα. Η γραφή του από τη μια μεριά είναι κυνική, με ρεαλιστικές περιγραφές, λες και θέλει να σε προσγειώσει στην πραγματικότητα, και από την άλλη είναι γεμάτη συναισθήματα λες και σου δίνει την ελπίδα πως όλα θα αλλάξουν. Είναι σαν να προσπαθεί να σε κάνει να συνειδητοποιήσεις κάποια κατάσταση και μετά να σε χαϊδέψει για να σου δώσει κουράγιο και δύναμη να την αντιμετωπίσεις.
Η πλοκή της ιστορίας του αποφεύγει τα κλισέ. >>>
