...Από το Στόμιο, ως το Αγρίλι φάνταξε το Ιόνιο γαληνεμένο...
Μια θάλασσα, απίθανη, υπέροχη, ονειρεμένη, που κουνιόταν, αντιφέγγιζε, άστραφτε και σε θάμπωνε, ήρεμη, με γαλάζιες και άσπρες γραμμές, καθώς έγερνε και ζυγιζόταν να πέσει στην αγκαλιά της να κοιμηθεί ο φλογερός Αυγουστιάτικος ήλιος...
