«Γιαγιά, θα μου κάνεις κρέπες;»
«Γιαγιά, δες πόση ώρα μπορώ να κρατήσω την
αναπνοή μου!»
«Γιαγιά, απόψε θα κατασκηνώσουμε στην αυλή μας!»
«Γιαγιά, χόρεψε λίγο πιο γρήγορα!»

Η γιαγιά μου η Ζρίνκα έλεγε πάντα «Έγινε!». Κάναμε κατασκήνωση, πηγαίναμε βόλτα στο βουνό, τρέχαμε, κάναμε ποδήλατο, κολυμπούσαμε στη θάλασσα στα βαθιά. Φτιάχναμε καταφύγια και σπιτάκια για έντομα από κουτιά παπουτσιών. Έπλεκε πουλόβερ όπως τα φανταζόμουν εγώ, φτιάχναμε παιχνίδια από πλαστικά
ποτήρια, στήναμε κουκλοθέατρο στην αυλή της. Ταξιδεύαμε με τρένο,
αεροπλάνο και πλοίο. Φτιάχναμε κόμικς, διαβάζαμε εφημερίδες,
γράφαμε ιστορίες. Τίποτα δεν ήταν αδύνατο!

Η γιαγιά μου τα ήξερε όλα και μπορούσε τα πάντα.

Ώσπου μια μέρα δεν μπορούσε πια.