Πώς δεν τα αγάπησα όλο μοιρολογούν και τα χέρια τα αγκαλιάζουν σαν παιδιά, μελιστάλακτα δάκρυα
του Αρχιλόχου
Αμετροέπεια και πάλι στα λόγια μου
και ζητώ συγγνώμη για το θράσος μου
Αυτοκτόνησε πλέον και η δικαιοσύνη του Σενέκα και μόνος του ο Αριστοτέλης πίνει λίγο από το
περίσσιο κώνειο του Σωκράτη
Αρχολίπαροι είναι όλοι τους…»
Ταξιδεύοντας από τον Αριστοτέλη στη Φεγγαροντυμένη υπό τη μουσική υπόκρουση ενός ξεκούρδιστου
πιάνου του Μπετόβεν, εκείνος ψάχνει να βρει τον εαυτό του μέσα από την ποίησή του. Το ταξίδι της
ζωής του μέχρι να βρει τον αληθινό εαυτό του περνά από πολλά κύματα ερωτισμού. Τελικά, όλα τον
οδηγούν στη ζωή."
