Κάθε απόσπασμα αποτελεί και μια στιγμή επαφής — χωρίς αφή, χωρίς φωνή. Έναν ποιητικό ψίθυρο κι ένα πεζό ξέσπασμα. Σώμα και σκιά. Σκέψη και ιδρώτας. Το ανέκφραστο βάρος της επιθυμίας, όπως καταγράφεται στην παύση πριν το άγγιγμα.
Σε έναν άξονα εξομολόγησης, προσμονής και ερωτικής ενδοσκόπησης, το έργο κινείται στο μεταίχμιο μεταξύ ποίησης και πεζού λόγου. Ο ένας τρόπος φωτίζει τον άλλον.
Η γραφή κινείται σε μια γυμνή, ειλικρινή γλώσσα, συχνά ωμή, με έντονη σωματικότητα και συναισθηματική παλινδρόμηση. Το λυρικό σκίρτημα συναντά την ωμή αλήθεια. Το κορμί διασχίζει τη μνήμη.
Κι ο έρωτας —στην πιο ανθρώπινη, ευάλωτη του εκδοχή— αρθρώνεται σαν ανάγκη να αντέξει η ψυχή μέσα στο φθαρτό.
Αυτό το έργο δεν είναι ημερολόγιο. Είναι ένα πάτωμα από λέξεις, στρωμένο για να ακουμπήσει κανείς το πιο αληθινό μέρος του εαυτού του — την ανάγκη να ειπωθεί, χωρίς εγγυήσεις, χωρίς θριαμβολογίες.
Μόνο με τον παλμό.
