Με απλότητα και φυσικότητα, με αμεσότητα και ζωντάνια, με συντομία και σαφήνεια οι γέροντες της ερήμου απαντούν σε διάφορα πνευματικά ζητήματα, αποκαλύπτουν το θείο θέλημα –άλλοτε με μια διακριτική συμβουλή, άλλοτε μ’ ένα αγιογραφικό ρητό, άλλοτε μ’ ένα ωφέλιμο παράδειγμα, άλλοτε μ’ ένα διδακτικό θαύμα ή όραμα– και κατευθύνουν στον δρόμο της σωτηρίας τις ψυχές που εναγώνια τους ρωτούν: "Πάτερ, ειπέ μοί λόγον, πως σωθώ!". Και ο παραινετικός λόγος τους, κάτω από ένα απέριττο και απερίτεχνο γλωσσικό ένδυμα, κρύβει σαγηνευτική πνευματική ομορφιά, θαυμαστή πρακτική σοφία, λαμπερή θεία χαρίτωση. Γιατί προέρχεται από χείλη που δοξολογούν ακατάπαυστα τον Τριαδικό Θεό, σώματα που ταλαιπωρούνται από τη νυχθήμερη άσκηση, καρδιές που πάλλονται από θείο έρωτα αλλά και πολεμούν σκληρά με τα πάθη, τους δαίμονες, την αμαρτία. Έτσι, ο λόγος τους είναι λόγος έμπονος και ώριμος, λόγος γεμάτος ζωή και δύναμη, λόγος πάντοτε δροσερός και επίκαιρος.