Ειδικότερα παρουσιάζει τις αρχές και τους νόμους της οικολογικής επιστήμης, με τρόπο απολύτως κατανοητό και από μη ειδικούς, παρότι πρόκειται για καθαρά μαθηματικές πληροφορίες, ενίοτε εμπλουτισμένες με τα απαραίτητα για την κατανόησή τους κείμενα.
Παρουσιάζει ακόμη τα εμπειρικά δεδομένα και την απαιτούμενη ακρίβεια για την πειραματική επαλήθευση των νόμων αυτών, το θεσμοθετημένο περιεχόμενο (προδιαγραφές) εκπόνησης των περιβαλλοντικών μελετών, το νομικό πλαίσιο που διέπει την αξιολόγηση και την έγκρισή τους.
Επίσης παρουσιάζει την παρείσφρηση στην περιβαλλοντική νομοθεσία αμφίσημων και ασαφών όρων, οι οποίοι αποτελούν παρερμηνείες της οικολογικής επιστήμης, τα προβλήματα που δημιουργούν οι ατεκμηρίωτες υπαγωγές περιοχών σε καθεστώς προστασίας, τις ατέλειες των διαθέσιμων στοιχείων, καθώς και κάποιες απαράδεκτες πρακτικές ορισμένων υπηρεσιών του δημοσίου.
Τα προβλήματα που προαναφέρθηκαν οι συγγραφείς τεκμηριώνουν ότι οφείλονται σε πολιτικές επιλογές για την ικανοποίηση δοξασιών του τύπου: «Η επιστήμη περιγράφει και η θρησκεία εξηγεί την αιτία των πραγμάτων». Επίσης παραθέτουν πίνακες με επαναλαμβανόμενες αναθέσεις αμειβόμενων μελετών, ερευνών και «προγραμμάτων», με παρεκκλίσεις της νομοθεσίας (π.χ. ν. 716/1977, ν. 3316/2005 ν. 4412/2016), σε κάποιες οικολογικές οργανώσεις, κοινωφελή ιδρύματα, σε στελέχη τους, σε υπαλλήλους του δημοσίου, σε πανεπιστημιακούς και σε εταιρείες των παραπάνω από τους οποίους προκύπτει ότι εξυπηρετούν και ιδιοτελή συντεχνιακά συμφέροντα.
Οι συγγραφείς τεκμηριώνουν ότι είναι αβελτηρίες οι παράλογες απαιτήσεις κατάργησης της οικονομικής ανάπτυξης στο 60% της χερσαίας έκτασης της χώρας και αλυσιτελείς οι διακηρύξεις ότι όλα τα έργα και οι δραστηριότητες «εκπαρθενίζουν» τα «απάτητα βουνά» και τις «ανέγγιχτες παραλίες», εξοντώνουν την άγρια πανίδα, καταστρέφουν το περιβάλλον, το δίκτυο Natura, τις σημαντικές περιοχές για τα πουλιά (ΣΠΠ).
Ως συμπέρασμα οι συγγραφείς επισημαίνουν ότι η αντιμετώπιση των προβλημάτων της περιβαλλοντικής αδειοδότησης είναι εφικτή με την εφαρμογή των αρχών της οικολογικής επιστήμης και του νομικού πλαισίου το οποίο απαιτεί ταυτόχρονα τη διασφάλιση της προστασίας του περιβάλλοντος, της οικονομικής ανάπτυξης και της κοινωνικής συνοχής.
