ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ
Δεκατρία διηγήματα για την αμηχανία της ύπαρξης και την ομορφιά της πανσελήνου, χρησιμοποιώντας τις λιγότερες δυνατές λέξεις.
★★★★
Στις δύο ισημερίες του χρόνου δεν μπορώ ποτέ να κοιμηθώ. Το σώμα μου επαναστατεί. Ξεγυμνώνομαι και βγαίνω στο μπαλκονάκι μου. Κλείνω τα μάτια κι εκεί -ενώ σκουπιδιάρικα φορτώνουν, αυτοκίνητα επιταχύνουν και τα άστρα κρύβονται πίσω από την ηλεκτρική ομίχλη- ακούω το νερό και χέρια σαν πλατανόφυλλα χαϊδεύουν το κορμί μου.
(Απόσπασμα από τη συλλογή)
