Ο Διονύσιος Σολωμός είναι ευρύτατα γνωστός ως Εθνικός Ποιητής. Όμως ως άνθρωπος παραμένει στη σκιά και αποτελεί μία μυθιστορηματική φυσιογνωμία. Ολόκληρη η ζωή του ήταν γεμάτη αντιθέσεις, πόνο, μοναξιά, συγκρούσεις, αλλά και ακραία έμπνευση. Ιδιαίτερης σημασίας φαίνεται να είναι ο ρόλος της γυναίκας στο έργο, αλλά και στη ζωή του. Ένας ρόλος αδιόρατος, μα σημαντικός, που χρωματίζει πολλά ποιήματά του. Μας άφησε εξαιρετικούς στίχους και ποιήματα απαράμιλλης ομορφιάς, αλλά αποσπασματικά. Πολλά έργα του για τα οποία υπήρχαν μαρτυρίες ότι είχε γράψει, δεν έχουν βρεθεί. Ίσως ακόμη βρίσκονται κάπου...

Έζησε στην Κέρκυρα την ίδια εποχή με τον Ανδρέα Κάλβο. Και οι δύο συνέβαλαν με την πένα τους στην απελευθέρωση της Ελλάδας. Ήταν δύο επαναστάτες ποιητές. Ήταν τα δύο αντίθετα μιας ολότητας. Ήταν Είδωλα Καμόντων. Στο μυθιστόρημα εξιστορείται η ζωή και το έργο του Ποιητή μέσα από τα μάτια ενός σύγχρονου πανεπιστημιακού καθηγητή Λογοτεχνίας. Έχει κι ο ίδιος παρόμοια βιώματα, βαδίζει στους δρόμους του Ποιητή και αναζητά τη λύτρωση από τις δικές του πληγές. Όταν γνωρίζει τη Ναυσικά, νιώθει τη γλυκιά αίσθηση ότι η ζωή του μπορεί να βρει και πάλι τους ρυθμούς της. Μα η Ναυσικά έχει κι εκείνη μια μυστηριακή σχέση με τον Ποιητή... «Φαντάστηκα την ελευθερία σαν μια γυναίκα ανδρειωμένη, που οδηγεί το σκλαβωμένο έθνος της στο φως με πόλεμο και αίμα, με δύναμη και δόξα. Κι ήταν σαν να της μιλώ. Ήθελα να την υμνήσω, να την υποδεχτώ καθώς της έπρεπε. Την είδα ολόρθη μπροστά μου, αποφασισμένη να αποδώσει το δίκιο. Της είπα λοιπόν: «Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή, σε γνωρίζω από την όψη που με βία μετράει τη γη»...

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ο 2019 ο Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός τίμησε με Έπαινο το έργο "Είδωλα Καμόντων" στον 97ο Καλοκαιρίνειο Θεατρικό Διαγωνισμό.