Το προσωπικό της βίωμα την ωθεί να εκφράσει την μοναξιά, την αγωνία, τον θυμό, το τραύμα που δημιουργεί ο εγκλεισμός και ο κοινωνικός και πολιτικός στιγματισμός, ενώ αποτυπώνει και την περιθωριοποίηση γυναικών εγκλείστων στη φυλακή, λόγω κοινωνικού στίγματος. Πρόκειται για ένα πρωτοποριακό έργο της εποχής, το οποίο μάλιστα αποδίδεται σε μια γυναίκα με τα παραπάνω χαρακτηριστικά, ενώ φέρει σαφέστατο ψυχολογικό υπόβαθρο, καθώς και πολιτικό, αφού τολμά να σταθεί απέναντι από τις κοινωνικές και πολιτικές ανισότητες, καθώς και την κατάχρηση της εξουσίας από συνανθρώπους οι οποίοι έτυχε να την κατέχουν, όπως οι δεσμοφύλακες και κατ’ επέκταση το δικαστικό και πολιτικό σύστημα. >>>

Η Φυλακή μπορεί να διαβαστεί με δύο τρόπους. Αφενός, ως μια κραυγή απόγνωσης για το μαύρο χρώμα ενός αδιεξόδου, άρα με περισσότερο καταγγελτικό χαρακτήρα κατά της κοινωνίας της εποχής της, με συνακόλουθους συνειρμούς που φτάνουν μέχρι το σήμερα. Αφετέρου, ως μια εκ βαθέων εξομολόγηση που φανερώνει τον ψυχισμό που δημιουργείται από τον εγκλεισμό, άρα με περισσότερο ψυχαναλυτικό χαρακτήρα. >>>