Με οδηγό και υπό το πρίσμα των σχετικών νομοθετικών διατάξεων, της θεωρίας, και της νομολογίας των ελληνικών δικαστηρίων όλων των κλάδων και βαθμίδων, η μελέτη αναπτύσσεται στην εισαγωγή, σε τρία κύρια μέρη, και στα συμπεράσματα. Στο πρώτο κύριο μέρος, ερευνώνται οι πηγές της αρχής του αναπαλλοτρίωτου, τόσο εκκλησιαστικού όσο και πολιτειακού χαρακτήρα, κατηγοριοποιούμενες ανά περίοδο, με έμφαση στην οθωμανική. Στο δεύτερο, εξετάζονται ενδελεχώς οι σχετικές διατάξεις του ισχύοντος ΚΧΑΟ, προεξάρχουσας αυτής του άρθρου 181 ΚΧΑΟ. Στο τρίτο, διερευνάται η αντιμετώπιση του ζητήματος από την Ελληνική Πολιτεία, όπου στο τελευταίο κεφάλαιο εκφράζονται αιτιολογημένες αμφιβολίες και επιφυλάξεις του Σ. για τη νομιμότητα της κήρυξης των «αναγκαστικών απαλλοτριώσεων» των Αγιορειτικών μετοχίων από το Ελληνικό Κράτος κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Στο τελευταίο μέρος του έργου εκτίθενται τα βασικά συμπεράσματα της μελέτης, συνιστάμενα αφενός στην αδιαμφισβήτητη διαχρονική συμπερίληψη της αρχής του αναπαλλοτρίωτου στα θεμελιώδη, εκ των ων ουκ άνευ, στοιχεία του –συνταγματικά κατοχυρωμένου– «αρχαίου προνομιακού καθεστώτος» των Μονών του Αγίου Όρους, αφετέρου στη μείζονα προσβολή της αρχής κατά τον τελευταίο αιώνα, χωρίς κανένα ιστορικό και ηθικό, ενδεχομένως δε και νομικό, έρεισμα.