Αλήθεια, αυτοί με την άνοια είναι χαρούμενοι άν­θρω­ποι. Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι κανονικοί άνθρωποι. Οι άλλοι, που κάνουν κακό, είναι στην κατηγορία των πα­ρά­ξενων ή πολύ πα­ρά­ξενων. Τώρα έμαθα πια ότι κόκκινος ορίζοντας δεν είναι ο πλη­γω­μένος ορίζοντας. Είναι ο χαρούμενος ορίζοντας, που δεν θα γεράσει ποτέ. Και μάλλον έχει και δεν έχει ά­νοια. Το βέβαιο είναι ότι δεν έχει ανία. Γι’ αυτό τακτικά μας δείχνει τη χαρά του, κοκκι­νί­ζοντας. (Από τη νουβέλα «Πληγωμένος ορίζοντας»)

Λένε όλοι ότι η τρυφερή ηλικία των δέκα πέντε ετών είναι η πιο παράξενη και πιο δημιουργική περίοδος της ζω­ής του αρ­σενικού και η πιο τρυφερή κι αξέχαστη του θη­λυκού. Πόση αλήθεια κρύβεται στην άποψη αυτή, είναι των πρω­ταγωνιστών της και πόσο διαφορετική είναι αυτή η άποψη στα μάτια των μεγάλων; Πολλά χρόνια αργότερα τα έφερνε στη μυαλό της η Ε­λι­σά­βετ, με το υποκοριστικό Λίζα, αναστενάζοντας και ονειροπο- λών­τας. (Από τη νουβέλα «Ματωμένο φεγγάρι»)