Η «Μικρή τριλογία» του Αντόν Παύλοβιτς Τσέχοφ παρουσιάζει τρεις περιπτώσεις ανθρώπων που ενώ καθένας τους αναγνωρίζει την αλλοτρίωση που έχει επέλθει στη ζωή του, δεν πράττει ό,τι πρέπει για την άρση της. Έκαστος βρίσκει μια δικαιολογία για τη μη εξέγερσή του, τη μη γιγαντομαχία του για το ωραίο, το αγαθό και το καλό. Και οι τρεις, μολονότι για διαφορετικό λόγο και με διαφορετικό τρόπο, έχουν καταλήξει στην υπαρξιακή αδράνεια. Μη δημιουργώντας και μη βιώνοντας βαθείς υπαρξιακούς δεσμούς, δεν αδικούν μόνο τον εαυτό τους αλλά και τον συνάνθρωπό τους. Χωρίς την προσφώνηση του εγώ από το εσύ δεν επέρχεται ούτε η προσωπική αρτίωση ούτε ο αλληλοφωτισμός