“Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει",
γράφει ο ποιητής. Κι αυτό είναι το δράμα της ελληνικής μοίρας. Αν υπάρχει μια νομοτέλεια μέσα στην ιστορία, είναι αυτή που φέρνει τον άνθρωπο αντιμέτωπο με τη μοίρα του...
Ο Εμφύλιος στην Ελλάδα καταγράφεται ως μια πολεμική σύγκρουση που δεν έχει το όμοιό της.
Οι τόποι στους οποίους διεξήχθησαν οι συγκρούσεις αυτές φαντάζουν ως μαύροι φάροι σ' ανταριασμένο πέλαγος.
Με όπλο το μπαστούνι της αναρρίχησης και ζεμένος με τον εξοπλισμό ορεινής διαβίωσης περπατώ άλλοτε μόνος κι άλλοτε με φίλους πάνω κει που γράφτηκαν οι μελανότερες σελίδες του εμφύλιου ολέθρου.
Πάνω στη γη αυτή χάραξαν τ' όνομά τους οι βόμβες και οι οβίδες της εποχής.
Περπατώντας ανακαλύπτω κράνη, οβίδες σφαίρες φυσιγγιοθήκες, ζωστήρες, σκουριασμένα όπλα και τόσα άλλα χρηστικά αντικείμενα του πολέμου σε μια ανασκολοπισμένη γη που δείχνει πως η φύση δεν έχει ξεπεράσει το τραύμα της και το ιστορικό τραύμα τη δική του ευθύνη...
Ξέρω ένα πεύκο, λέει ο ποιητής, κοντά σε μια θάλασσα... Το βράδυ, ο αγέρας πιάνει ένα περίεργο τραγούδι, σαν ψυχές που κατάργησαν το θάνατο...
Έτσι ήταν και ο πόλεμος πάνω στη θάλασσα των βουνών. Ένας αγέρας κι ένα τραγούδι που μιλάει για κάποιες ψυχές που κατάργησαν το θάνατο...