Οι «Πρωτεύουσες» δεν αποτελούν έναν ταξιδιωτικό οδηγό σε ποιητική μορφή. Κάθε πρωτεύουσα δεν προσεγγίζεται ως ένας στατικός αστικός χώρος, αλλά ως ένα δυναμικό πεδίο σχέσεων, μνήμης και εμπειριών. Οι πόλεις δεν αναπαρίστανται ως αμετάβλητα αρχιτεκτονικά μορφώματα. Αντίθετα, αναδύονται ως ζωντανοί οργανισμοί πάνω στους οποίους εγγράφονται διαδοχικά τα ίχνη του παρελθόντος, τα πολιτικά και συλλογικά τραύματα, οι μύθοι, τα ιστορικά γεγονότα και τα πολιτισμικά κατάλοιπα διαφορετικών εποχών. Μέσα από αυτή τη σύνθετη συνύπαρξη ετερόκλητων στοιχείων, ο αστικός χώρος αποκτά πολυσημία και μετατρέπεται σε φορέα μνήμης και νοήματος. >>>