Βυθιζόταν καθημερινά στις λάσπες και στις κουτσουλιές κι ύστερα επέστρεφε αμίλητος, με τα μαλλιά μπλεγμένα στο κοτετσόσυρμα και γεμάτος από τις γρατσουνιές, τις τσιμπιές, τις δαγκωματιές όλης της μέρας.
Τότε ένιωθε την καρδιά του να τρέμει μπροστά σε τόση θαυμαστή κοκορομυαλιά κι έλεγε πως θα πεθάνει... «Φυλάξου, Κικιρή».
Η Δήμητρα Παπαδήμα με όλα ετούτα εφόδια για τη διασκευή της, συλλαμβάνει το πνεύμα και την ατμόσφαιρα του καιρού μας. Μες στο κείμενο της Πηνελόπης Δέλτα κάτι προχωρεί πέρα από την επικράτεια της ιδεολογίας, διαμορφώνοντας το αισθητικό με το σπάνιο υλικό της πραγματικότητας. Το έργο που περιγράφει την εποχή μας είναι ποτισμένο από το πνεύμα της ταραχής, της άρνησης, της διασάλευσης και του ασυμβίβαστου. >>>
