Πώς γίνεται ένα παιδί σε τέτοια στέρηση να δείχνει τέτοια καλοσύνη, γενναιοδωρία και αθωότητα;
Πώς γίνεται εκατομμύρια άνθρωποι που παλεύουν καθημερινά μεταξύ επιβίωσης και θανάτου να έχουν χαμηλότερα ποσοστά κατάθλιψης από ό,τι ο δυτικός άνθρωπος;
Πώς γίνεται παιδιά που βιώνουν τραύμα από μικρή ηλικία να έχουν υψηλότερη συνεργασιμότητα και χαμηλότερα ποσοστά ενδοσχολικής βίας από τα δικά μας;
Πώς γίνεται, όταν η καθημερινή μετακίνηση είναι τόσο πιο κοπιώδης κι επικίνδυνη, οι άνθρωποι να μην εκνευρίζονται στους δρόμους, αλλά να μιλούν μεταξύ τους ευγενικά και με χιούμορ;
Πώς ανακαλύπτεται η ελπίδα μετά από τόσες απώλειες, ταπεινώσεις και λήθη από τον υπόλοιπο κόσμο;
Στιγμιότυπα αναστοχασμού, από τα πιο καθημερινά και τετριμμένα, στα πιο βαθιά και ουσιαστικά για όλους μας...
