ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΣΥΝΑΝΤΗΣΩ

Για να σε συναντήσω
ένα τρεμάμενο χέρι ζωγράφισε νύχτα παστρικιά
η σύνεση βούλιαξε στο ποτήρι

Για να σε συναντήσω
ζήτησα απ’ το φεγγάρι δανεικά
γυμνός από φιλοδοξίες ξένες
εκτεθειμένος κι ανήμπορος
σε περίμενα άπληστα

Μάρμαρα κόκκινα σμιλεύτηκαν στη φουρτούνα του χαμόγελού σου
Νόθες λέξεις
δραπέτευσαν μία μία
από τη σιγουριά της σιωπής

Για να σε συναντήσω
έπρεπε πρώτα
να ξεθάψω τη μοναξιά μου από τα μάτια σου

*

MARE NOSTRUM

(300 νεκροί, 700 νεκροί, 1.000 νεκροί, όλοι νεκροί)

Μια είδηση κατά τ’ άλλα συνηθισμένη
τρεκλίζει αδέξια να ανοίξει δρόμο
ανάμεσα σε ταξιδιωτικά πακέτα, φτηνές κρουαζιέρες,
κοσμικούς γάμους, πρόοδο και λίγη παραπάνω φωτιά
Αγόρασες κι εσύ εισιτήριο για έναν μεταμεσονύκτιο θάνατο;

Σε τραγούδησαν, μάνα ξάστερη
από νωρίς να σου φορέσουν χαλινάρι
Φυγάδευσαν τον ήλιο
πλέον τον απολαμβάνουν μονάχα όσοι πρέπει

Συνήθισες τα προσωπικά σου τείχη;
Τα στενάχωρα μαντάτα
είναι άβολα φορέματα
που δεν ταιριάζουν σε καλογυαλισμένες ρουτίνες

Ανοίγω τα μάτια μου
εκεί που κάθε χαραυγή είναι πια μοιρολόι
χιλιόμετρα κάτω από την επιφάνεια
εκεί που δεν ακούγονται λυγμοί
δεν φτάνει η συμπόνια
αντίκρισα τα χωριά, τις συνήθειες και τις πολιτείες
που οι πνιγμένοι χτίσανε με τις γροθιές υψωμένες

Βουλιάζουν άραγε τα όνειρα;
Τις νύχτες, οι ψυχές επιπλέουν

*

ΣΕ ΟΛΑ ΞΕΝΟΣ

Μια νύχτα Ιούνη ήταν που έφυγα μακριά
είμαι ένας άνθρωπος που αρνήθηκε τη θάλασσα
πήγα να μάθω, πώς χτίζουν τα κελιά
μα στα θεμέλια θυσίαζαν αμίαντο

Σπουδαίοι φίλοι, αδέλφια που εγκατέλειψα
τις νύχτες έρχονταν και σφίγγαν μια θηλιά γλυκιά
όταν επέστρεψα, ασήμι στα μαλλιά
μα στα μπαγκάζια μου κρυμμένο ένα φάντασμα

*

LSD

Κάθε βήμα και μια συναλλαγή.
Κρυφάκουσα, υπάρχει ένα κομμάτι γης που ο χρόνος δεν το φτάνει
οι κάτοικοι ζούνε δευτερόλεπτα αιώνια
λικνίζονται στις μελωδίες αιώνιων ιερέων
διαβαίνουν τα μονοπάτια του λιβαδιού της ύπαρξης

Μας απαγορεύουν την πρόσβαση
έντρομοι την ξεσκίζουν από τους χάρτες
ρυπαίνουν τα ιδιώματα, πλαστογραφούν κατάκοποι αυθεντίες
προβάλλοντας σακατεμένες αποδράσεις

Οι ενδιάμεσοι ξαποσταίνουν στον ασημένιο ίσκιο των αλυσίδων τους
είναι πολλοί αυτοί που κάποτε επισκέφτηκαν την πολιτεία
και λιγότεροι αυτοί που κατάλαβαν
πως κάποιες πόρτες, αφού ανοίξουν, δεν κλείνουν