Ανάμεσα στα φώτα, τις καραμούζες, τα ζαχαρωτά και τα παιχνίδια, ο μπαλονάς φάνταζε σαν πυροτέχνημα. Σαν μια φωτοβολίδα να σκόρπισε μύρια αστεράκια κι αυτός κατάφερε κι έπιασε τις ουρές τους και τα παγίδεψε. Κι όλο θέλαν αυτά να ελευθερωθούν, να πάνε ψηλά στον ουρανό, αλλά εκείνος τα κράταγε γερά και καμαρώνοντας, τα επιδείκνυε στους μικρούς θεατές του, που με το 'να χέρι τράβαγαν το φουστάνι της μαμάς και με τ’ άλλο έδειχναν επίμονα ψηλά προς τον πολύχρωμο κι ασημένιο όγκο με τα μπαλόνια...
