Θα μας αναγνώριζε ως πολίτες ή απλώς ως θεατές;
Τι σημαίνει τελικά «δημοκρατία»; Είναι άραγε αυτό που νομίζουμε ή αυτό που μας έχουν μάθει να πιστεύουμε; Μήπως τη συγχέουμε με κάτι πιο εύκολο και πιο βολικό από ό,τι είναι στην πραγματικότητα;
Τι έχουμε παρεξηγήσει και γιατί επιμένουμε σε αυτές τις παρεξηγήσεις;
Πόσο κοντά βρίσκεται η σημερινή πραγματικότητα στο αθηναϊκό πρότυπο αλλά και πόσο μακριά;
Μπορεί η ελευθερία να υπάρξει χωρίς κόστος; Είμαστε έτοιμοι να αντέξουμε το βάρος της;
Ήταν η Σπάρτη ένας αυταρχικός αντίπαλος της δημοκρατίας ή κρύβει μια διαφορετική αλήθεια που αποφεύγουμε να δούμε;
Πόσο σημαντικοί είναι τελικά οι θεσμοί; Μήπως η γνωστή φράση «Είναι η οικονομία, ηλίθιε» πρέπει να αντικατασταθεί από τη φράση «Είναι οι θεσμοί, ηλίθιε»;
Και τι ρόλο παίζουν τα σύμβολα και τα ιδανικά στη συγκρότηση μιας κοινωνίας με συνοχή και νόημα;
Διαθέτουν οι ηγέτες πραγματικές επιλογές ή είναι δέσμιοι της Ανάγκης;
Μέσα από έναν ζωντανό, άμεσο και συχνά προκλητικό διάλογο ανάμεσα στον Περικλή και έναν σημερινό Νεοέλληνα, το βιβλίο αυτό δεν επιστρέφει απλώς στο παρελθόν, το φέρνει αντιμέτωπο με το παρόν.
Σε σύντομες, ευανάγνωστες ενότητες, ανοίγει ερωτήματα που δεν αφορούν την Ιστορία, αλλά τη ζωή που ζούμε σήμερα.
Γιατί, τελικά, η δημοκρατία δεν είναι μια ιδέα του τότε.
Είναι μια ευθύνη του τώρα!
