Η τελευταία συλλογή του εκλιπόντος ποιητή Χάρη Μεγαλυνού, ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της γενιάς του.

ΣΠΕΤΣΩΝ 142

Αφήστε με στην Κυψέλη,
στην παλινδρόμηση των γεροντικών της κηλίδων
έτσι καθώς περπατούν σαν αυτοκίνητα
απ’ τη μιαν άκρη του πάρκου στην άλλη
ψάχνοντας ποιος ξέρει τι είδους φοροαπαλλαγές
στους κωδικούς των φακέλων.
Για να μη χαλάτε τη ζαχαρένια σας
αφήστε μου τα poste restante,
τη μεσοβασιλεία των συστημένων, τα δικόγραφα
που γράφονται στο γόνατο με το μανόν της δακτυλογράφου
που τα καταχώρισε να έχει περάσει στο μελάνι τους.
Αφήστε μου την πρωτοκόλληση στα υποκαταστήματα του ΙΚΑ,
τον ΣΔΟΕ που πίνει στο ποτήρι του σαν να ήταν σόδα με πάγο
τα κενά στη νομοθεσία των ημιυπαίθριων χώρων
πού μόνο με τη χωροταξία των χορταριασμένων τάφων
μπορεί να συγκριθεί.
Αφήστε με σε οποιοδήποτε Δέλτα του Φαλήρου ή του Νείλου,
στον ραδιοφάρο του Ελληνικού
με το ένα μάτι στις δεντροστοιχίες του ΠΙΚΠΑ
και το άλλο στους γυψαδόρους
πού περνάνε το πρώτο χέρι αστάρι στο Πανόραμα της Βούλας.
Αφήστε με ένα βήμα πιο πίσω,
στις σωληνώσεις του πεπιεσμένου αέρα, στα φρένα του ασανσέρ
να συλλαβίζω σε καρμπόν τα ονόματα στα κουδούνια των ενοίκων
ακριβώς όπως το φως του δημοτικού διαμερίσματος
σκανάρει την πιθανή ημερομηνία του θανάτου τους.