Οι ιστορίες της Ντάβιλα μιλούν για τον φόβο, την απομόνωση, την τρέλα, αλλά και για τις αόρατες μορφές καταδυνάστευσης που διαμορφώνουν τη ζωή του μέσου ανθρώπου, προσδίδοντας έτσι στο φανταστικό είδος μια ξεχωριστή, έντονα υπαρξιακή και κοινωνική χροιά.
Περιγραφή
Τι είναι άραγε αυτό που στοιχειώνει τους ήρωες της Αμπάρο Ντάβιλα; Κάποιο τέρας, μια αόρατη, απειλητική παρουσία; Ή μήπως η μοναξιά που επιβάλλει η σιωπηρή καταπίεση, η βία που φωλιάζει στην καθημερινότητα, όταν αυτή μετατρέπεται σε φυλακή κάτω από το ασφυκτικό βάρος των κοινωνικών απαιτήσεων;
Η Μεξικανή συγγραφέας Αμπάρο Ντάβιλα, πρωτοπόρος της λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας του φανταστικού, δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις. Αντίθετα, μας καλεί να κοιτάξουμε κατάματα εκείνο που συνήθως αποφεύγουμε να δούμε: τις σκιές που βαδίζουν δίπλα μας, και κυρίως μέσα μας.
Συγγραφική «αδελφή» του Κάφκα, του Μπόρχες, του Κορτάσαρ και του Κιρόγα, ή ακόμα συγγραφική "μάνα" της Ενρίκες και της Σβέμπλιν, απολύτως μοναδική, ωστόσο, στη φωνή και στην οπτική της, οικοδομεί έναν κόσμο όπου το ανοίκειο, το φρικιαστικό, ακόμα και το υπερβατικό, συνυπάρχουν αξεδιάλυτα με το καθημερινό. Οι ιστορίες της μιλούν για τον φόβο, την απομόνωση, την τρέλα, αλλά και για τις αόρατες μορφές καταδυνάστευσης που διαμορφώνουν τη ζωή του μέσου ανθρώπου, προσδίδοντας έτσι στο φανταστικό είδος μια ξεχωριστή, έντονα υπαρξιακή και κοινωνική χροιά.
Τα διηγήματα της Ντάβιλα ξεκινούν συνήθως από έναν απολύτως αναγνωρίσιμο κόσμο: σπίτι, γάμος, εργασία, οικογένεια, γείτονες, καθημερινές συνήθειες. Δεν δημιουργεί εξαρχής έναν γοτθικό ή φανταστικό κόσμο. Αντίθετα, εισάγει μέσα στο οικείο κάτι που δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί. Έτσι, το υπερφυσικό δεν εμφανίζεται ως θεαματικό γεγονός, αλλά ως μια μικρή ρωγμή στην πραγματικότητα. Πρόκειται για μια πορεία που ξεκινάει από το καθημερινό και το ασήμαντο για να οδηγηθεί στο παράξενο και τελικά στον τρόμο. Αυτός ο τροπισμός την κάνει συγγενική, κατά κάποιον τρόπο, με τον Κάφκα και την Σίρλεϊ Τζάκσον, χωρίς να σημαίνει ότι γράφει με τον ίδιο τρόπο. >>>
Η Ντάβιλα έγραψε για τον άνθρωπο τη στιγμή που οι ρίζες του κόβονται. Για εκείνη τη στιγμή που το σπίτι μετατρέπεται σε κλουβί, ο εαυτός σε σκιά και η μνήμη σε τόπο πένθους.
Γι’ αυτό τα διηγήματά της δεν τελειώνουν όταν φτάνουμε στην τελευταία σελίδα. Παραμένουν μέσα μας σαν εκείνη τη «μουσική άγνωστης προέλευσης, αλλά ευδιάκριτη» που χαράζεται στον νου. Μια σκοτεινή μουσική που δεν γνωρίζουμε από πού έρχεται, αλλά την αναγνωρίζουμε αμέσως. >>>
Πολλά από τα διηγήματά της περιλαμβάνουν στοιχεία ενός μάλλον σκοτεινού και εξπρεσιονιστικού μαγικού ρεαλισμού, ενώ οι χαρακτήρες της τείνουν να επιδεικνύουν ακραίες ψυχικές καταστάσεις, αποτέλεσμα των συνθηκών τους. Η ίδια ισχυριζόταν ότι έγραφε για τα τρία θεμελιώδη μυστήρια της ζωής: τον έρωτα, την τρέλα και τον θάνατο (ακριβώς όπως ο ομότεχνός της, επίσης συγγραφέας του παράξενου και του φανταστικού, Οράσιο Κιρόγα). >>>
Η Μεξικανή συγγραφέας Αμπάρο Ντάβιλα, πρωτοπόρος της λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας του φανταστικού, δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις. Με αφηγηματική λιτότητα και χρησιμοποιώντας τη σημειολογία του τρόμου, επιτρέπει στα συχνά «αφανή δεσμά της οικογένειας, του φύλου και του κοινωνικού κατεστημένου» να πάρουν μορφή και να εκφραστούν με τον ευκρινέστερο τρόπο καθιστώντας τον αναγνώστη «ερευνητή και εξομολογητή, συνένοχο» στις κοινωνικές συνθήκες της εποχής της. >>>
