Αυτό το «φωνήεν» που επιμένει να ακούγεται ακόμη κι όταν ο ουρανός έχει γεμίσει σύννεφα.
Κι αν η ποίηση κατορθώνει κάτι, είναι ακριβώς αυτό.Να αφήνει μέσα στο πιο σκοτεινό σύννεφο μια μικρή, επίμονη χαραμάδα φωνής. >>>
Η ποιητική συλλογή τής Δήμητρας Παλαπάνη στην υπαρξιακή της αναζήτηση, με την έντονη εικονοποιία, με τα λεκτικά εκείνα σχήματα στα οποία ισορροπεί η αλήθεια των πραγμάτων και η αναλήθεια των προσδοκιών, μοιάζει να συνεπαίρνεται από τον εκστατικό ρυθμό των αισθήσεων, απομαγεύοντας τους ετεροπροσδιορισμούς τής εξωτερικής πραγματικότητας, κατασκευάζοντας μία νέα υλική δομή, στην οποία η εκ των προτέρων προσλαμβανόμενη σημασία τής εμπειρίας ως κινητήριος μοχλός τής έκφρασης, είναι σημαντικότερη από την ίδια την εμπειρία. >>>
Η φθορά που προκαλεί το πέρασμα του χρόνου είναι αναπόφευκτη. Παρατηρείται παντού, στη φύση, στον άνθρωπο, στην ίδια τη ζωή. Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να αποτρέψει την εμφάνισή της και δυστυχώς κανείς και τίποτα δεν μπορεί να την παρακάμψει. Όσο κι αν αντιστέκονται τα μάτια μπρος στη θέα της, αυτή επιμένει να επιβάλει φανερά την παρουσία της, προκειμένου να γίνει αποδεκτή. Τα περιθώρια αντίδρασης είναι τελικά μηδαμινά. >>>
Το φεγγάρι της τώρα, εκείνο που τη συνόδευε σε όλη την αναπόληση, άλλοτε μισό κι άλλοτε ολόγιομο, συλλαβίζει αίμα για τα όνειρα που προδόθηκαν, για την άδικη σφαγή και την καμένη μνήμη. Ενώ η συλλογή ολοκληρώνεται εκ νέου με την ελπίδα και τ’ όνειρο, και το φεγγάρι – πλέον να συντροφεύει τους ονειροπόλους εκείνους που πετροβολούν τα σύννεφα για να γκρεμίσουν τις κολόνες της νύχτας. >>>
