Ένα ερώτημα που τίθεται συχνά σε μεταιχμιακές εποχές σαν τη δική μας, εποχές ραγδαίων αλλαγών και μετατοπίσεων σε αξίες, πεποιθήσεις, βεβαιότητες, είναι το πού εντοπίζεται πραγματικά ο παράγων άνθρωπος, όχι μόνο ως αδιάψευστα και ακάματα ενεργό υποκείμενο ενός «θαυμαστού, καινούργιου κόσμου», αλλά με τη γνήσια οντολογική του υπόσταση, ως πρόσωπο, και μάλιστα πρόσωπο σχετιζόμενο με άλλα πρόσωπα. Ένα δεύτερο ερώτημα αφορά στον τρόπο με τον οποίο μπορεί να αναδυθεί το πρόσωπο αυτό έξω και πέρα από την ατομικότητά του, ώστε να μετατραπεί σε παρουσία. >>>

Η αφήγηση κινείται συνεχώς ανάμεσα στο τώρα και στο τότε, στη μνήμη και στην επιθυμία, στην πραγματικότητα και στον εσωτερικό κόσμο. Έτσι, το παρελθόν δεν μένει πίσω, αλλά επιστρέφει, άλλοτε σαν ανάμνηση και άλλοτε σαν ενοχή. Οι «λίστες» του Σταύρου και της Μάρως, με το χιούμορ και τον σαρκασμό τους, μοιάζουν με προσπάθεια να τακτοποιηθεί μία ζωή που ήδη έχει χάσει τον προσανατολισμό της. >>>

Έχουμε να κάνουμε με ένα άρτιο, καλοκουρδισμένο, πολυφωνικό μυθιστόρημα, αμιγώς ψυχογραφικό, θεατρικής αύρας (εμφανής και έμπρακτη η θητεία του Μανουβέλου στον θεατρικό λόγο), βαθιά ανθρωποκεντρικό και άκρως ρεαλιστικό, ένα έργο γι’ αυτό που είμαστε, χάσαμε, κερδίσαμε, παλέψαμε ν’ αποκτήσουμε, για τις ρωγμές και τις σκιές μας, για την προσπάθειά μας να βαδίσουμε σε τεντωμένο σχοινί πάνω από το κενό, για τη δυσκολία μας να είμαστε ειλικρινείς, να συνυπάρξουμε, να αποδεχτούμε εμάς τους ίδιους και τους άλλους γύρω μας και δίπλα μας. >>>

Αποφεύγοντας τα στερεότυπα και τις τυποποιημένες προσεγγίσεις, ο συγγραφέας επιχειρεί -και κατορθώνει- να αποδώσει τις ανθρώπινες σχέσεις στις πραγματικές τους διαστάσεις μέσα από ένα πλέγμα έξι βασικών χαρακτήρων (και μερικών παράπλευρων) αλληλοεξαρτώμενων και αλληλοσπαρασσόμενων, καθώς οι ζωές τους διασταυρώνονται είτε εξαιτίας της φυσικής επιλογής είτε λόγω των προσωπικών τους προτιμήσεων. Με φόντο το αντιφατικό τοπίο της Κεφαλονιάς, όπως ακριβώς και οι ήρωες/ηρωίδες του (περισσότερο αντιήρωες), ο συγγραφέας στήνει ένα σκηνικό όπου οι άνθρωποι δεν έρχονται αντιμέτωποι τόσο με τους άλλους όσο με τον ίδιο τους τον εαυτό, με όσα έχουν πράξει ή δεν έχουν πράξει, με όσα έχουν επιμελώς αποκρύψει ή έχουν επίτηδες προβάλει, όχι για να μην πληγώσουν, αλλά για να μην αναγκαστούν να δώσουν μια (αναπόφευκτη τελικά) μάχη· ή και περισσότερες. >>>

Το τρίγωνο του Μανουβέλου αποκτά έξι πλευρές ακριβώς επειδή οι άνθρωποί του αρνούνται να είναι μονοσήμαντοι. Έξι πρωταγωνιστές, έξι συνειδήσεις, έξι διαφορετικές διαδρομές μέσα στον ίδιο λαβύρινθο της ανθρώπινης εμπειρίας. Οι ζωές τους διασταυρώνονται, απομακρύνονται και επανέρχονται η μία μέσα στην άλλη. Πρόσωπα και καταστάσεις συνδέονται συχνά από αθέατα νήματα, ενώ το παρελθόν εισβάλλει στο παρόν και η μνήμη ανατρέπει την ευθύγραμμη πορεία του χρόνου. Ο συγγραφέας, επομένως, δεν ενδιαφέρεται μόνο για το τι συνέβη στους ήρωές του. Το ουσιαστικό του ενδιαφέρον βρίσκεται στο τι άφησε πάνω τους αυτό που συνέβη. >>>