Είναι ένα ογκώδες βιβλίο, ένα μυθιστόρημα με αγενή, εκπληκτική δύναμη και μια πλημμύρα από λόγια, φράσεις και εκτεταμένες περιγραφές. Μεγάλο μέρος του διαδραματίζεται στον ποταμό Τενεσί, και ο Κόρμακ Μακάρθι μας δίνει μια αίσθηση της ζωής ενός ποταμού που φαίνεται να έχει χάσει την ευγενική και συμβολική χροιά που έχουν τα περισσότερα ποτάμια που διασχίζουν πόλεις. >>>

Είναι ο άγγελος, ο ίδιος έκπτωτος άγγελος που διαβαίνει από τις σελίδες του πολυσέλιδου μυθιστορήματος. Στέκει πάνω στις δεσιές των ετοιμόρροπων σπιτιών και επαναλαμβάνει τη λέξη “σάτρι” μην τύχει και λησμονήσει ποιος στα αλήθεια ήταν κάποτε. Την μετάφραση του έργου αναλαμβάνει ο Γιώργος Κυριαζής, μένοντας πιστός όχι μόνο στο γράμμα αλλά και την ατμόσφαιρα που καθίσταται διακριτή και οικεία στην ελληνική έκδοση. Σαν βρεθεί κανείς εμπρός στο πρωτότυπο όλα μοιάζουν ξεκάθαρα, σαν ένα είδος επαλήθευσης των ξεχωριστών μεταφράσεων που φέρνουν οι εκδόσεις Gutenberg στα βιβλιοπωλεία της χώρας και που τείνουν να αποτελέσουν ένα είδος συνήθειας για τον εκδοτικό οίκο της μαγεμένης οδού Διδότου. >>>

Οι χαρακτήρες στο Σάτρι σκιαμαχούν ως σκιές και περιφέρονται ως ανέστια φαντάσματα εν μέσω χαλασμάτων, παρόχθιων κατασκευών, άθλιων παραπηγμάτων, όπου συναντούν τις ομοούσιες φασματικές μορφές, μέχρις ότου ο ποταμός που θα σηκωθεί θα τους παρασύρει ή η καταιγίδα θα τους πετάξει κάπου μακριά. >>>

Το βιβλίο αναφέρεται σε έναν κόσμο ανδρών, στον οποίο οι γυναίκες είναι δορυφόροι που εκτελούν βραχείες τροχιές και εξαφανίζονται. Προς επίρρωση του παραπάνω, οι δύο γυναίκες με τις οποίες ο Σάτρι έχει ερωτικές επαφές αναφέρονται με προσωπικές αντωνυμίες και όχι με τα ονόματά τους. Χωρίς να πρόκειται για πολιτικό μυθιστόρημα, το Σάτρι θίγει θέματα με πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις, όπως ο ρατσισμός, η αστεγία, η παραβατικότητα, οι παθογένειες του σωφρονιστικού συστήματος, η εξάρτηση από ουσίες. >>>

Διαβάζοντας το Σάτρι, νιώθει κανείς από τις πρώτες κιόλας σελίδες την έντονα κινηματογραφική ατμόσφαιρα που διαπερνά τη γραφή του ΜακΚάρθι. Ο σπουδαίος Αμερικανός συγγραφέας αποκαλύπτει εδώ με σαφήνεια τα βασικά γνωρίσματα της αφηγηματικής του τέχνης: μια γραφή που δεν προχωρά μέσα από εκτενείς επεξηγήσεις ή εισαγωγές, αλλά μέσα από διαδοχικές εικόνες, σαν ένα αδιάκοπο κινηματογραφικό πλάνο. Αν μάλιστα αναλογιστεί κανείς ότι το βιβλίο εκδόθηκε το 1979, πολύ πριν από έργα που τον καθιέρωσαν διεθνώς, όπως ο Αιματοβαμμένος Μεσημβρινός γίνεται ακόμη πιο εμφανές πόσο ώριμη και συγκροτημένη είναι ήδη η ματιά του πάνω στον κόσμο. >>>