Αποτελεί κοινόν τόπον το γεγονός ότι η ερμηνεία ανέκαθεν υπήρξεν ειδικότης, και μάλιστα δύσκολος, των αρχαιγόνων θεολόγων· εκείνοι την εκαλλιέργησαν, την ανέπτυξαν, την ετελειοποίησαν υπό πάσαν εκδήλωσιν και μορφήν, εκείθεν δε την έλαβον άπασαι αι λοιπαί άλλοτε θεραπαινίδες αυτής προς περαιτέρω αξιοποίησιν. Εκείθεν ελάβομεν και ημείς οι νομικοί την ερμηνείαν, ερειδόμενοι επί των πολλών επιτευγμάτων των μεσαιωνικών θεολόγων, έχοντες όμως και υπό μάλης τα ερμηνευτικά σχήματα μιας ρωμαϊκής νομικής τέχνης και ενός αρχαιοελληνικού στοχασμού. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)
