Αύρα γλυκιά στον ουρανίσκο
κουδουνίζουν χαρούμενα τα βότσαλα
στο πουγκί δεμένο στον ομφαλό
δρασκελίζουν οι επιθυμίες οροσειρές
να φτάσουν στην κοιλάδα της επαγγελίας
στο μαντείο με τους υγρούς χρησμούς
νάμα να πιούν απ την πηγή της αρχής
με κάθε λέξη η θεά ανατριχιάζει
κι ανταποδίδει το ανάθημα του ξένου
με σπασμούς φωνητικών χορδών
με σεισμούς στα σπλάχνα των βράχων
εκεί που επωάζονται οι προφητείες
οι πιο μαύρες για τα μελλούμενα
των ευάλωτων εφήμερων οργανισμών.
Μα η ορμή χαρούμενα πηδά τα βουνά
τόση δύναμη δεν μπορεί να πάει χαμένη
αρτεσιανά πιδακίζουν τους βώλους σπαν
τα χωράφια αυλακώνουν τη μάνα γη μεθούν
κι όλες τις Περσεφόνες που τις ρίζες κρατούν
και τα απόκρυφά τους οδηγούν στον ’δη
χλόη θα φυτρώσει, θα σμίξουν ζευγάρια
θα χειροκροτήσουν οι τεθνεώτες μ ενθουσιασμό
βώλους θα παίξουν τα παιδάκια στο χώμα
μα το χώμα είναι η χώρα των νεκρών
συνάμα και της ζωής το βασίλειο
στην αρχή στα τέσσερα
στο τέλος με την πλάτη.
