Πνεύμα δικαιοσύνης και φορτίο συνείδησης ταξιδεύουν τις λέξεις την αλήθεια απ' το βυθό ν' ανασύρουν. Ήχοι φυλαγμένου σολφέζ πάνε οι μέρες κι έρχονται στίχοι παλιό και νέο πόθο τραγουδώντας πάντα ευθύνης υπόθεση κι ένα μερίδιο ουρανού για τον καθένα. Δέντρο γυμνό σε ποταμού κατεβασιά και διψασμένο τ' άλογο Ιούλη μήνα τ' αηδονιού η φωνή τρεμάμενη και τρομαγμένα τα όνειρα κι από πανί σε μια ποδιά, γυναίκας δάκρυ που έσταζε όλο το βράδυ σε κρεμάστρα. Καμίνι που χε φορτώσει χώμα και νερό μα η φωτιά για το λαγήνι εχάθη.
