Mεταξύ 1923 και 1943 τα Δωδεκάνησα αποτέλεσαν τμήμα του Ιταλικού Βασιλείου υπό το ιδιότυπο καθεστώς της «Κτήσης». Ο σχεδιασμός της Ρώμης δεν περιοριζόταν στην εδραίωση ενός προκεχωρημένου φυλακίου πάνω στις θαλάσσιες οδούς της Ανατολικής Μεσογείου και του Βοσπόρου, αλλά παράλληλα απέβλεπε μέσω της αφομοίωσης του πληθυσμού και της ανάπτυξης των υποδομών στη δημιουργία μιας πρότυπης επικράτειας που θα λειτουργούσε ως προπαγανδιστικό επιχείρημα για την παρουσία της «αναγεννημένης» (δηλαδή της φασιστικής) Ιταλίας στην Ανατολή.
Τα πεπραγμένα της τοπικής ιταλικής εξουσίας και τη σχέση τους με τις ευρύτερες επιδιώξεις της μητρόπολης διερευνά η μελέτη του Ιωάννη Κοντάκη. Οι αποφάσεις των τεσσάρων κυβερνητών (Λάγκο, Ντε Βέκκι, Μπάστικο και Καμπιόνι) σε τομείς όπως η οικονομία, η εκπαίδευση, ο πολιτισμός, η πολεοδομία, ο τουρισμός, ο εποικισμός, η θρησκεία, οι ένοπλες δυνάμεις, η οργάνωση της διοίκησης αναλύονται υπό το πρίσμα τόσο των σκοπών όσο και του τελικού αποτελέσματος. Βοηθός στην έρευνα αρχεία που φιλοξενούνται στη Ρόδο, την Αθήνα και τη Ρώμη, τα οποία δίνουν μια πολύτιμη εκ των έσω εικόνα για το πώς οι εμπλεκόμενες πλευρές, πρωτίστως η ιταλική, διαμόρφωναν -αλλά και αξιολογούσαν- την πολιτική τους σχετικά με τα Δωδεκάνησα.
