από τα τότε ως το χθες, κοντά έναν αιώνα·
δυο πρόσωπα, δυο εαυτοί που ήταν ένα πάντα
πεισματικά κρατήσανε ακόρεστη αμάχη.
Μπήκανε σε ζυγιά κρυφή, κρατώντας το μαχαίρι
κι αντικριστά χορεύανε χτυπώντας την παλάμη
στο πρόσωπο της χέρσας γης να δούνε αν δακρύζει.
Όμως αυτή δεν δάκρυσε, μα φύτρωσε λουλούδι
που άνθισε και στόλισε τον βράχο τον υγρό
κι άπλωσε ρίζες μυστικές μες στης σιωπής τα σπλάχνα
εκεί που σμίγουν οι πληγές μετά την άγρια μάχη
κι έφερε θρόισμα απαλό στα φύλλα της αιώνης.
Στου πέλαγου τα σκοτεινά, τ’ αγριεμένα πλάτη
το μένος τους το στρέψανε σε αφρισμένο κύμα
και με τη φτέρνα τσάκισαν το ξύλινο κουπί τους
εκεί που οι μνήμες πνίγονται και γίνονται αλμύρα.
Σμέρνες μα και νερόφιδα τύλιξαν τα κορμιά τους
π’ αγκαλιασμένα κυματούν σε κοραλλένια δάση.
Για όλα όσα έγιναν, ας πούνε οι γοργόνες
που λιάζονται σαν τραγουδούν στου Μπάλου τ’ ακρωτήρι.
