Πόσο θα με ωφελούσε να πέθαινα τώρα. Τώρα που σιχαίνομαι τόσο τον εαυτό μου. Πόσα μπουκάλια έχω στραγγίξει, αλλά ακόμα ζω… και κοιτάζω από το παράθυρο την ερωτική Αλεξάνδρεια . Και δε βρίσκω τίποτα το ερωτικό. Μια αδιάφορη μεγάλη πόλη με πλούσιους, έντονες ανισότητες. Πάμπλουτοι αλλοεθνείς και λαός εξαιρετικά φτωχός. Μοναδική μου χαρά οι συναντήσεις μου με τον Κωνσταντίνο Καβάφη, τον εξαιρετικό ποιητή που σφραγίζει την αλεξανδρινή κοινωνία… Κι ύστερα. εδώ μπορώ να γνωρίσω την Πηνελόπη Δέλτα. Τι γυναίκα! Πριν δέκα χρόνια την είδα στον σταθμό του τρένου της Κηφισιάς . Η μορφή της δεν έφυγε από το μυαλό μου. Μεγάλη εντύπωση μού έκανε… Και χτες στο θέατρο… ούτε μια ματιά δεν έριξα στη σκηνή. Άκουγα τη Μαρίκα Κοτοπούλη στη σπάνια ερμηνεία της, αλλά κοιτούσα μονάχα το προφίλ της κυρίας Δέλτα που παρακολουθούσε ακίνητη. Είμαι βέβαιος πως ένιωσε το κάλεσμά μου. Εγώ αυτήν την κυρία θα τη γνωρίσω καλά, πολύ καλά… Ακούω πως είναι κλειστή, απόμακρη… είμαι περίεργος να δω περί τίνος πρόκειται.
