ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ

Η πρόσκληση είχε φτάσει με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο:

Σας παρακαλούμε θερμά να μας τιμήσετε με την παρουσία σας.

Το δωμάτιο ήταν άνω κάτω. Ντουλάπες και συρτάρια έχασκαν από ώρα ανοιχτά, αφού είχαν ξεβράσει ρούχα και παπούτσια. Έριξε μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη. Χαμογέλασε ικανοποιημένη. Πήρε βιαστικά την τσάντα της και ετοιμάστηκε να κλείσει το φως, όταν το βλέμμα της έπεσε ψηλά. Μια υφασμάτινη θήκη ισορροπούσε ανάμεσα στο ανοιχτό πατάρι και το κενό. Έμεινε μετέωρη. Μετά ο χρόνος σταμάτησε.

Τράβηξε τη θήκη και την άνοιξε. Ένα πουκάμισο σχεδόν αφόρετο, με μοτίβα που θύμιζαν πίνακες του Γκογκέν. Τα δάχτυλά της ψηλάφισαν το λεπτό ύφασμα. Ύστερα έβγαλε την μπλούζα της και το φόρεσε. Στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη. Το πουκάμισο άφηνε σχεδόν ακάλυπτο το ντεκολτέ και στόλιζε με τα υπέροχα χρώματά του το στήθος της. Έκανε μια στροφή, τίναξε πίσω τα μαλλιά να πέσουν πλούσια και κυματιστά στους ώμους της. Χαμογέλασε με κοκεταρία στην εικόνα της. Πόσο όμορφη ήμουν τότε, μονολόγησε.

ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ

Ολονύχτιο χορό γύρω από το κρεβάτι της είχαν στήσει οι αριθμοί, παρέα με πίνακες και ισολογισμούς. Μα, με το πρώτο φως της ημέρας, βιάστηκαν να ξανακρυφτούν μέσα στο μεγάλο ντοσιέ και την άφησαν ανάλαφρη, να ετοιμαστεί με την ησυχία της.

Διακριτικό μακιγιάζ για τους μαύρους κύκλους γύρω από τα μελιά της μάτια, απαλό κραγιόν στα χείλη, οι καστανόξανθες μπούκλες της μαζεμένες σε ένα κομψό σινιόν. Κούμπωσε το σακάκι του ταγιέρ και ισορρόπησε πάνω στις γόβες της. Αγνόησε το σφίξιμο στο στομάχι, ελπίζοντας πως δεν θα μετατραπεί στον γνωστό πόνο. Έτοιμη για την τελική ευθεία.

Πέταξε βιαστικές καλημέρες. Η μητέρα σκόρπισε αφειδώς τις ευχές της και ο πατέρας επανέλαβε την αγαπημένη του φράση: «Ψηλά το κεφάλι και πίσω οι ώμοι, Κλειώ!». Χαμογέλασε συγκαταβατικά. Καλές οι ευχές και η ενθάρρυνση, αλλά περίσσευαν. Οι αριθμοί από μόνοι τους έχουν τη δύναμη να πείσουν και τον πιο επιφυλακτικό διευθυντή. Αδιάψευστος μάρτυρας το ντοσιέ της, που περιείχε τη σκληρή δουλειά και τα ξενύχτια πολλών μηνών. Ο Στέφανος της είχε δώσει τα συγχαρητήριά του. Ο καλός της Στέφανος, που ήταν πάντα κοντά της, ακόμα και μετά τον χωρισμό τους.

Ναι, ένιωθε πολύ περήφανη για τη δουλειά της. Βλέπεις, η Κλειώ είχε μάθει να ξεχωρίζει από μικρή μόνο «με την αξία της», μακριά από κολακείες και κλίκες. Σήμερα, ο Καραμπέτσος θα ανακοινώσει την εξέλιξή της στην εταιρεία. Θα μπει επιτέλους στο κλαμπ των ισχυρών κι επιτυχημένων, εκεί που λίγες γυναίκες επιτρέπεται να φτάσουν. Σήμερα θα δικαιωθεί.

Ο ήλιος του Σεπτέμβρη φορούσε ακόμη τα καλοκαιρινά του. Έκλεψε λίγη από τη λάμψη του και δρασκέλισε την πόρτα του γυάλινου κτιρίου. Η ταμπέλα «ΕΡΓΟΝ ΕΠΕ» την υποδέχτηκε.

«Περίεργη μέρα σήμερα» αναστέναξε ένας υπάλληλος μέσα στο ασανσέρ.

«Ναι, θα έχουμε ανακατατάξεις» η Κλειώ χαμογέλασε γεμάτη σιγουριά.

«Και απολύσεις» συμπλήρωσε εκείνος. «Η μαμά-εταιρεία πεινάει και θα μας φάει» η φωνή του ακούστηκε σαν κακός οιωνός.

Η Κλειώ κατάπιε το χαμόγελό της και βουβάθηκε. Δεν έπρεπε να αφήσει κανέναν απαισιόδοξο να χαλάσει τη μέρα της. Η προϊσταμένη προσωπικού την πλησίασε.

«Σήμερα θα έρθουν τα πάνω-κάτω για κάποιους» ψιθύρισε κι η φωνή της ακούστηκε σαν σύρσιμο φιδιού.

«Όλοι ανησυχούμε, ο καθένας για τους λόγους του» απάντησε κοφτά η Κλειώ, και η σκέψη της ξαναγύρισε στον ανυπεράσπιστο υπάλληλο στο ασανσέρ.

«Έλα τώρα, Κλειώ. Ο διευθυντής σού εμπιστεύτηκε ένα τόσο σημαντικό πρότζεκτ, κι εσύ αμφιβάλλεις πως θα εξελιχθείς;» συνέχισε η άλλη.

«Το μόνο που ξέρω είναι πως έχω μελετήσει την κάθε λεπτομέρεια. Οι προτάσεις μου εξασφαλίζουν όχι μόνο την ανανέωση του συστήματος πωλήσεων, αλλά και την προσέλκυση νέων πελατών» είπε και αμέσως μετάνιωσε που μίλησε για τη δουλειά της στο πιο ακατάλληλο άτομο.

Η προϊσταμένη ήταν το μάτι και το αυτί του Καραμπέτσου. Σίγουρα γνώριζε τις προθέσεις του και, βέβαια, είχε αντιληφθεί τις φιλοδοξίες της Κλειώς. Ο χτύπος του τηλεφώνου ακούστηκε επίμονος. Άρπαξε το ντοσιέ και διέσχισε ανάλαφρα τον μακρύ διάδρομο. Σήκωσε το κεφάλι ψηλά, ίσιωσε τους ώμους και χτύπησε την πόρτα.

«Πρέπει να γνωρίζεις πως στην εταιρεία εκτιμούμε ιδιαίτερα τις ικανότητες και τα προσόντα σου» τη διαβεβαίωσε ο διευθυντής. «Πτυχίο μαθηματικών, μάστερ διοίκησης επιχειρήσεων στο Λονδίνο, με άριστα και τα δύο! Βέβαια!»

Είμαστε σε καλό δρόμο. Όπου να ’ναι θα το πει και θα δικαιωθεί επιτέλους η Κλειώ. 

«Θέλω να σε συγχαρώ για τη μελέτη σου. Έκανες πρωτότυπη δουλειά, εξαιρετικά σχεδιασμένη. Βέβαια!»

Ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της.

«Να είσαι βέβαιη πως στην επόμενη αναβάθμιση της εταιρείας θα ληφθεί σοβαρά υπόψη» συμπλήρωσε, με τρόπο που δήλωνε πως η κουβέντα τους είχε λήξει.

Δεν μπορεί, έγινε κάποιο λάθος! Ούτε λέξη για τη δική της αναβάθμιση! Οι γόβες της είχαν βιδωθεί στο πάτωμα μέσα στο ψυχρό γραφείο.

«Σας ευχαριστώ» είπε μόνο ξεψυχισμένα στον άνθρωπο που τη γέμισε με «βεβαιότητες» και ταυτόχρονα την κατακρήμνισε.

Σύρθηκε μέχρι την τουαλέτα. Όλα είχαν παγώσει. Στον καθρέφτη μια στεγνή κοπέλα την κοίταζε με άδειο βλέμμα.

Έπνιξε μια κραυγή.

«Σας ευχαριστώ»; Τι του είπες, κακομοίρα, ρώτησε τη χλωμή φιγούρα και αμέσως μετά την έφτυσε.

Επέστρεψε αργά στο γραφείο και σωριάστηκε στην πολυθρόνα. Σκέψεις ανάκατες και θολές πάλευαν στο κεφάλι της, έφταναν στο στομάχι της και το πλήγωναν. Έψαξε για τα χάπια της. Ο πόνος κυριαρχούσε ανεξέλεγκτος, βαρύ αντίτιμο για την καλοπληρωμένη δουλειά, τους έντονους ρυθμούς, τον εξοντωτικό ανταγωνισμό. Ένας άντρας θα βρεθεί σίγουρα να πάρει την προαγωγή. Η προϊσταμένη προσωπικού γελούσε σε κάποιο πηγαδάκι. Η κλίκα των ευνοούμενων! Της ήρθε να ξεράσει. Ο συνάδελφος του ασανσέρ βγήκε από το γραφείο του διευθυντή με σκυμμένο κεφάλι. Δεν άντεχε περισσότερο εκεί μέσα. Σώθηκε ο αέρας. Ψιθύρισε κάτι αόριστο για δικαιολογία και βγήκε στον δρόμο.