με πέρασαν από κάποια Σκοτεινά μονοπάτια όπου οι Σκέψεις
γίνονται Εφιάλτες... και οι Εφιάλτες... Κραυγές...
ένα Βιωματικό Λεύκωμα με προσωπικές φωτογραφίες... όπου κάθε μου ποίημα
συνομιλεί με μια φωτογραφία... άλλοτε την συνοδεύει... κι άλλοτε γεννιέται από αυτήν...
Πρόκειται για ένα ποιητικό έργο που γεννιέται μέσα από την αμφιβολία, την εσωτερική σύγκρουση και την ανάγκη επιβίωσης της φωνής. Δεν επιχειρεί να εξιδανικεύσει τον πόνο, αλλά τον αντιμετωπίζει με ειλικρίνεια και κυνισμό, αναγνωρίζοντας τη σκληρότητά του χωρίς να τον μετατρέπει σε πηγή εύκολης σοφίας.
Το βιβλίο κινείται στον χώρο όπου η ψυχή δεν ζητά λύτρωση ή παρηγοριά, αλλά απλώς να ακουστεί. Είναι μια καταγραφή της μετάβασης από την ανάγκη να «περάσει» ο πόνος, στην προσπάθεια κατανόησής του και των μαθημάτων που μπορεί να φέρει.
Μέσα από αυτή τη διαδρομή, το έργο λειτουργεί ως μια ήσυχη αλλά έντονη αναμέτρηση με τον εαυτό, τη φθορά και την αντοχή.