Δεν θα ξεχάσω εκείνη την χαρτοπετσέτα που κρατούσες και στριφογύριζες στα χέρια σου, διπλώνοντας την και ξεδιπλώνοντας την σαν τις σκέψεις που σε βασάνιζαν. Ήταν ολοφάνερο το πόσο παιδευόσουν. Καθόσουν σε μια γωνιά όταν ερχόσουν να με δεις, πληγωμένο πουλί... σαν να σε είχαν πυροβολήσει.
Ήταν σαν να έβλεπα έναν "σκοτωμένο" άνθρωπο που με κοιτούσε μ' εκείνα τα μάτια που έλαμπαν και μαρτυρούσαν την αλήθεια... Πόσα μου έλεγαν... Ολόκληρο βιβλίο θα μπορούσα να γράψω μόνο για εκείνα τα μάτια...
