Το Παλτό είναι ένα απ’ αυτά.
Το 1842, ο Νικολάι Γκόγκολ έγραψε την ιστορία ενός ταπεινού υπαλλήλου που αποκτά ένα νέο παλτό… και χάνει τα πάντα. Πίσω από την απλότητα της πλοκής κρύβεται μια από τις πιο δυνατές καταγγελίες ενάντια στη γραφειοκρατία, την κοινωνική αδιαφορία και τη βαθιά ανθρώπινη μοναξιά.
«Όλοι βγήκαμε από το “Παλτό” του Γκόγκολ».
– Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
Το Παλτό δεν είναι απλώς ένα διήγημα. Είναι ο πρόγονος του Ντοστογιέφσκι, του Κάφκα, του Καμύ. Μια ιστορία για τους ανθρώπους που ζουν αθόρυβα, μέχρι να εξαφανιστούν. Και τότε –ίσως μόνο τότε– να τους ακούσει κάποιος.
«Ο Γκόγκολ είναι ο μεγαλύτερος τεχνίτης της ρωσικής πρόζας. ο “Παλτό” είναι η γέφυρα μεταξύ του γέλιου και της απελπισίας».
– Vladimir Nabokov
Το Παλτό του Νικολάι Γκόγκολ είναι ίσως το πιο επιδραστικό διήγημα στην ιστορία της ρωσικής λογοτεχνίας, και όχι μόνο. Είναι μια αριστουργηματική μίξη ρεαλισμού, τραγωδίας και ειρωνείας, με έναν ήρωα που γίνεται σύμβολο της γραφειοκρατικής σύνθλιψης και της ανθρώπινης μοναξιάς.
Χωρίς το Παλτό, ο Ντοστογιέφσκι δεν θα υπήρχε, ο Τολστόι δεν θα βάθαινε, ο Κάφκα δεν θα τρόμαζε τον 20ό αιώνα.
