Το «φυσικό» σώμα, όπως φαίνεται στο παράδειγμα της άσκησης του «εικονικού» σώματος (avatar), διαπερνά όλα τα επίπεδα της πραγματικότητας (φυσικής, τεχνητής, εικονικής/ψηφιακής, υποκειμενικής, αντικειμενικής κ.λπ.) και διά του σώματος όλα τα επίπεδα της πραγματικότητας (φυσικές, επαυξημένες, μικτές/υβριδικές μορφές πραγματικότητας κ.λπ.), συγχωνεύονται και βιώνονται κατά συνθήκη και περίσταση άλλοτε μονοδιάστατα ως «ασυνεχές» και άλλοτε πολυδιάστατα ως ένα «συνεχές».

Για να διερευνηθούν τέτοιου τύπου νεοφανή ζητήματα στο πεδίο του αθλητισμού και της άσκησης καταναγκαζόμαστε να συγκροτήσουμε ένα νεοφανές και σύνθετο θεωρητικό πλαίσιο. Υποχρεωνόμαστε σε μια εκ νέου ανάλυση και σε πολλές περιπτώσεις σε μια (επ-)αναθεώρηση θεμελιωδών όρων, εννοιών και διαδικασιών όπως: το εικονικό σώμα (avatar), η άσκηση των avatars, η σωματοποίηση, η αθλητική σωματοποίηση, ο αθλητικός εαυτός και η εικονική αθλητική ταυτότητα, το σώμα που αθλείται και κοινωνικός έλεγχος, συζεύξεις και αλληλοδιεισδύσεις εικονικού, κοινωνικού και βιολογικού σώματος, η χωρικότητα και χρονικότητα του σώματος σε υβριδικές και μικτές διαστάσεις της πραγματικότητας, η ιδιοκτησία του σώματος και υποκειμενική αυτενέργεια, φυσική/εικονική και κοινωνική παρουσία, το σώμα ως αναπαράσταση, ο φυσικός χώρος, ο ψηφιακός χώρος και η συγκρότηση της κοινωνικής πραγματικότητας, συνείδηση-φυσικό σώμα-χώρος, χρόνος και ψηφιακή εμπειρία κ.λπ.