Η φυσική, μαθηματική και γενετική προσέγγιση των επί της γης δρώμενων και φαινόμενων, ορατών τε και αοράτων διά γυμνού οφθαλμού, ενέχει, αποτυπώνεται και συμπυκνώνεται σε λόγο ποιητικό, μέσα από τον ήχο, τους υπέρηχους, και το μυστηριώδες φως που αναδύεται απ’ όλα αυτά, για να μας αποκαλύψει την εκρηκτική διαστολή της γνώσης μας, αλλά και την αδυναμία αποκρυπτογράφησης της περιβάλλουσας και επικαλύπτουσας τη σφαίρα της γνώσης, «γνωστής άγνοιας»: όλων αυτών που γνωρίζουμε ότι δεν γνωρίζουμε.
Για να βυθιστούμε στη συνέχεια στα παρατηρούμενα και δρώμενα στο αχανές διάστημα, που εκπέμπει τα δικά του αινιγματικά μηνύματα μέσα από την πλανητική, την αστρική, αλλά και τη συμπαντική ποίηση, κορωνίδα της Μεγάλης μας Υπαρξιακής Άγνοιας για το «επέκεινα», τη γένεσή του, τα όριά του (ή την απουσία τους), και την καταληκτική μας κοινή πορεία στο Άγνωστο.
Προβληματιζόμενοι εσαεί για την απροσδιόριστη φύση των πραγμάτων (de rerum natura) καταφεύγουμε στην ποίηση ως μοναδική οδό διαφυγής από την αβάστακτη άγνοια του είναι μας.