Σε αυτό το εξαιρετικά καλογραμμένο βιβλίο, οι Elliott και Grigorenko προσεγγίζουν τις διαρκείς αντιπαραθέσεις γύρω από τον ορισμό και την αξιολόγηση της δυσλεξίας. Ύστερα από μια εκτενή ανασκόπηση της έρευνας σχετικά με τους γνωστικούς και νευρολογικούς παράγοντες που θεωρείται ότι αποτελούν τη βάση της δυσλεξίας, οι συγγραφείς καταλήγουν ότι κανένας από αυτούς δεν παρέχει μία επαρκή βάση για έναν αξιόπιστο διαχωρισμό μιας διακριτής ομάδας ατόμων με δυσλεξία από το ευρύτερο σύνολο των φτωχών αναγνωστών. Στη συνέχεια, παρουσιάζουν μια διεξοδική εξέταση της έρευνας για τις παρεμβάσεις στην ανάγνωση, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχουν δεδομένα, τα οποία να δικαιολογούν διαφορετικές στρατηγικές παρέμβασης για αναγνώστες με δυσλεξία και φτωχούς αναγνώστες χωρίς δυσλεξία.  Και οι δύο ομάδες χρειάζονται στήριξη προκειμένου να κατακτήσουν τις κρίσιμες φωνολογικά καθορισμένες δεξιότητες, οι οποίες είναι απαραίτητες για την ανάπτυξη της ικανότητας αναγνώρισης μεμονωμένων λέξεων. Οι Elliott και Grigorenko προειδοποιούν ότι η ετικέτα του όρου δυσλεξία χρησιμοποιείται από συλλόγους και επαγγελματίες του χώρου, βασισμένη σε κοινωνικές κατασκευές, χωρίς επαρκή επιστημονική βάση. Αντίθετα,  η δυσλεξία θα πρέπει να θεωρείται ως μία επιστημονική κατασκευή που στόχο έχει την αναζήτηση αποτελεσματικών μεθόδων έγκαιρης αναγνώρισης και υποστήριξης όλων των αναγνωστών με δυσκολίες, ώστε να διασφαλιστεί μεγαλύτερη ισότητα στα εκπαιδευτικά αποτελέσματα.