Στο βιβλίο μου αυτό έχω επιλέξει ποιήματα, που είτε διδάχθηκα στα μαθητικά μου χρόνια, είτε μελέτησα μόνη απομυζώντας το ποιητικό νέκταρ από διάφορες Ανθολογίες, τα οποία με αγάπη, σεβασμό και θαυμασμό και ανεξάρτητα από πολιτικές πεποιθήσεις των δημιουργών τους, χωρίς το παραμικρό αίσθημα αυθαιρεσίας, μετέφρασα στην ελληνική, η οποία, αν και πολύ πλούσια ομολογουμένως σε λεξιλόγιο, ωστόσο σε πολλά σημεία αδυνατεί, όπως είναι φυσικό, να βρει τις κατάλληλες λέξεις για ν’ αποδοθεί το νόημα της ξένης γλώσσας και να διατηρηθεί και η ομοιοκαταληξία.
Οι ποιητές που διάλεξα, από τον Μεσαίωνα και προχωρώντας σε νεότερες εποχές, μου άρεσαν ιδιαίτερα, πολλοί μάλιστα απ’ αυτούς έγραψαν σε ποιητικές μορφές δύσκολες, όπως η μπαλάντα ή το σονέτο με την ιδιόμορφη ομοιοκαταληξία. Πολλοί είναι δόκιμοι και τα ποιήματά τους πολύ γνωστά, άλλοι λιγότερο γνωστοί ή και άγνωστοι, όμως εξίσου αξιόλογοι. Άλλωστε, ακόμη και των περισσότερο γνωστών, η λήθη του χρόνου έχει «σαβανώσει τους στίχους τους» και το έργο τους έχει σχεδόν ξεχαστεί. Οι νέοι τούς αγνοούν κι εκείνοι «ψευτοζούν μονάχα στα χαρτιά» κάποιων αθεράπευτα ερωτευμένων με την ποίηση, που τους μελέτησαν και τους θαύμασαν κάποτε, όπως γράφει στ’ ωραίο σονέτο του για τον Pierre de Ronsard, τον «πρίγκηπα των ποιητών ή ποιητή των πριγκήπων», ο Κείος ποιητής Θεοδόσης Βολκώφ.
Κι επειδή οι παλιές Ανθολογίες προτιμούν και προβάλλουν το έργο ανδρών ποιητών, ενώ οι γυναίκες, παλαιότερων κυρίως εποχών, είναι μειοψηφία ή δεν αναφέρονται καθόλου, επέλεξα και μερικές ποιήτριες, ίσως άγνωστες στους πολλούς, των οποίων όμως η πέννα είναι εξίσου δυνατή και αξιόλογη και δίνει πολλά και σπουδαία μηνύματα στους αναγνώστες, που θα την τιμήσουν με το ενδιαφέρον και την αγάπη τους, αφού στην εποχή τους το ποιητικό ή συγγραφικό έργο τους είχε υποτιμηθεί, όπως τονίζει σε ποίημά της η Constance de Theis.
Ας μας κρατήσουν, λοιπόν, συντροφιά κάποιοι Γάλλοι λογοτέχνες και λογοτέχνιδες με την όμορφή ποίησή τους, που προσπάθησα ν’ αποδώσω όσο το δυνατόν πιο πιστά και οι γνώστες της γαλλικής γλώσσας ας μου συγχωρήσουν ελαφρές παραφράσεις, απαραίτητες για την απόδοση του νοήματος και τη διατήρηση, όσο το δυνατόν, της ρίμας και της μουσικότητας του στίχου, όπου αυτό απαιτείται.Άλλωστε, όπως έλεγε και ο Εντμόν Ζαλού (1878-1949), μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος και κριτικός, «οι μεταφράσεις είναι σαν τις γυναίκες, όταν είναι ωραίες δεν είναι πιστές και όταν είναι πιστές δεν είναι ωραίες».
Από τον πρόλογο της συγγραφέως
Ποιητές του Μεσαίωνα
Μarie de France – Μαρία της Γαλλίας
Rutebeuf – Ριτμπέφ...
15ος αιώνας – ΧV siècle....
François Villon – Φρανσουά Βιγιόν
16ος αιώνας – XVI siècle…
Joachim du Bellay – Ιωακείμ ντυ Μπελλαί....
Pierre de Ronsard – Πιέρ ντε Ρονσάρ...
XVII siècle (17ος αιώνας)...
Jean de La Fontaine – Zαν ντε Λα Φονταίν..
Nicolas Boileau-Despréaux – Νικολά Μπουαλώ-Ντεπρεώ...
18ος αιώνας – ΧVΙΙΙ siècle...
Philippe-François-Nazaire Fabre d’Eglantine – Φαμπρ του Εγκλαντίν.
Jean-Pierre Claris de Florian – Ζαν Πιέρ Κλαρίς ντε Φλοριάν
Claude Joseph Rouget de Lisle – Κλοντ Ζοζέφ Ρουζέ ντε Λιλ…
Constance Marie de Theis – Κωνστάνς Mαρί ντε Τεΐς...
19ος αιώνας – ΧΙΧ siècle...
Marceline Desbordes - Valmore – Μαρσελίν Ντεμπόρντ - Βαλμόρ...
Gerard de Nerval – Γεράρδος ντε Νερβάλ…
Victor Marie Vicomte Hugo – Βίκτωρ Ουγκώ…
Alfred de Musset - Pathay – Αλφρέδος ντε Μυσσέ - Παταί...
Pierre Jules Théophile Gautier – Θεόφιλος Γκοτιέ…
Charles Baudelaire – Σαρλ Μπωντλαίρ..
Jean Baptiste Clément – Ιωάννης Βαπτιστής Κλεμάν...
Sully Prudhomme – Συλλί Πρυντόμ...
Paul Verlaine – Πωλ Βερλαίν
Jean Nicolas Arthur Rimbaud – Ζαν Νικολά Αρθούρ Ρεμπώ....
Edmond Marie Félix Haraucourt – Εδμόνδος Αρωκούρ...
Εικοστός αιώνας – XX αιώνας....
Anna de Brancovan, comtesse de Noailles – Άννα ντε Μπρανκοβάν, κόμισσα ντε Νοάγι…
Guillaume Apollinaire – Γκιγιώμ Απολλιναίρ..
Edmond Eugène AlexisRostand – Εδμόνδος Ροστάν..
Louise-Rose-Étiennette-Rosemonde Gérard –Λουίζ-Ροζ-Στεφανία-Ροζμόντ Ζεράρ...
Rainer Maria Rilke – Ράινερ Μαρία Ρίλκε... / Eugène Émil Paul Grindel (Éluard) – Πωλ Ελυάρ…
