Το ανά χείρας μανιφέστο, πριν προσδιορίσει τον φιλελευθερισμό και τον ατλαντισμό (που προφανώς δεν εξαντλείται στο πολιτικο-στρατιωτικό μέρος) ως βασικούς αντιπάλους, πραγματεύεται ζητήματα όπως η (μετα)νεωτερικότητα, ο ατομικισμός και οι κοινότητες, η παγκοσμιοποίηση και οι συνέπειές της, η εμπορευματοποίηση του κόσμου, η σχέση ανθρώπου και τεχνολογίας, το δεδομένο μιας «ισότητας» που διευρύνει τις ανισότητες, η οικολογική κρίση, η αποανάπτυξη κ.ά. για να καταλήξει στην απόρριψη της ηγεμονίας του οικονομισμού μέσα από την (μετα)πολιτική δραστηριότητα που προκρίνει τις μικρές κοινότητες. Αυτό που δεν ξέρω είναι σε ποιον απευθύνεται η νεοελληνική απόδοσή του. Η εγχώρια Δεξιά και Ακροδεξιά, κατά πλειοψηφία αγράμματες και ιδιοτελείς, ούτε που καταλαβαίνουν τα προς συζήτηση θέματα χώρια που κάθε επίκριση στις αμερικανονατοικές κινήσεις (ακόμη και μετά την κατάρρευση του Ανατολικού μπλοκ) τους είναι παντελώς ανοίκεια. Και δεν είναι ότι έχουν διαλέξει στρατόπεδο και μένουν πιστές στις συμμαχίες τους. Είναι ότι βαριούνται να αλλάξουν «προστάτη». Για να πορευτούν χωρίς «προστάτη» ούτε λόγος. Γι' αυτό και ξεμένουν σε βολικούς αλλά ανιστόρητους εθισμούς και κατάντησαν -με το αζημίωτο πάντα- κλακαδόροι των απανταχού τράμπηδων.

Θεόδωρος Ε. Παντούλας