Η παρούσα ποιητική συλλογή είναι ένα ημερολόγιο μιας γενιάς που γνώρισε τη φρεναπάτη της ευημερίας και μετά βρέθηκε να μετρά απώλειες: οικονομική κρίση, πολιτική απαξίωση, άνοδος του σκοταδιού, τηλεματική επικοινωνία, επιδημία, καταναγκαστική απομόνωση. Κι όμως, μέσα από θραύσματα καθημερινότητας, μικρές σκηνές και μεγάλες σιωπές, επιμένει κάτι άλλο: η ανάγκη να ξαναβρούμε τον Άνθρωπο, τη λογική που χάθηκε, την αγάπη που δεν χωράει σε ορισμούς.
Εδώ ο έρωτας δεν είναι πάντα βεβαιότητα· είναι συχνά αναμονή. Η μνήμη δεν είναι καταφύγιο· είναι πεδίο μάχης. Και η ζωή, άλλοτε ειρωνική κι άλλοτε τρυφερή, αφήνει στο τέλος μια φράση-σφραγίδα: καμιά φορά, κανένα σημείο στίξης δεν αρκεί για όσους αγάπησαν.
Μέσα από εικόνες και σκέψεις, ένας εικοσαετής περίπατος συνεχίζεται εις το διηνεκές - μέχρι τη δικαίωση. Βραβευμένη συλλογή με Ασημένια Σελίδα 4, Α'Βραβείο.